Üşenip Yarıda Bırakılmış Bir Öykü – Melanous

Ne zaman askere gittim, geldim, evlendim, ne zaman çocuğum oldu hatırlamıyorum. Bir sabah uyandığımda tekrar uyanmak istedim, beceremedim. Hepsi bu.

Her şeyin başladığı o sabah ilk şoku üzerimden attıktan sonra, içerden gelen ağlama seslerini duyar duymaz panikle ve aceleyle o odaya doğru ilerlemeye başladım. Odadaki beşiğin içinde ağlayan bebeğin yanına gidip gayrı ihtiyari bezinin kirlenip kirlenmediğini kontrol ettim. Bezin kirli olduğunu farkettikten sonra beşiğin hemen yanındaki dolaba seğirdi gözlerim. Ellerim o kahverengi dolabın üçüncü çekmesini açmak üzere ileri atılmışken içeri bir kadın girdi. Benim aksime üzerinde pijama değil şık bir elbise vardı. Makyajını henüz yapmış ve parfümünü henüz sıkmıştı muhtemelen. Alelacele bebeği kucağına alarak hemen kenardaki koltuğun üzerine yatırdı ve bezini çıkarmaya koyuldu. Hareketlerinden anladığım kadarı ile bu işi daha önce çok kez yapmıştı. Benden dolaptan yeni bez çıkarmamı istedi, çıkarıp ona uzattım. Ben onun bez değiştirmedeki pratikliğine hayran kalırken o bana çıkarıp usulünce katladığı kirli bezi uzattı. Bez değiştirme işini hallettikten sonra bebeği omzuna alıp sırtını sıvazlarken  bana içten bir yüzle gülümseyerek günaydın dedi. Gözlerindeki gülümsemeyi ve sesindeki sıcaklığı farkeder farketmez dudaklarım ve gözlerim harekete geçerek aynı sıcaklıkta gülümseme ile karşılık verdiler. ‘Günaydın hayatım’ kelimeleri döküldü akabinde ağzımdan. Tam o anda içimde sebebini bilmediğim bir suçluluk duygusu yeşerdi. Ben daha vücuduma hakim olan bu duygunun ne olduğunu anlamamışken güzel giyinmiş kadın bana hafif sitemkar bir şekilde ‘Bu sabah sen kontrol edecektin güya.’ dedi. ‘Uyku tatlı geldi herhalde, gece uyanamadım’ deyiverdim. Bir taraftan içinde bulunduğum durumu anlamaya çalışıyorken, beynimin bir tarafı benim yerime gerekli refleksleri/tepkileri gösteriyordu. Elinizi sıcak bir objeye değdirdiğinizdeki kadar basit ve pirimitif olmasa dahi bu refleksler, bir takım öğrenilmişliklerin sonucunda ortaya çıktığını anlıyordum.

Reklamlar

“Üşenip Yarıda Bırakılmış Bir Öykü – Melanous” için bir yorum

De ki işte:

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s