Turgut Uyar Kendini Anlatıyor

yaşamındaki ilk’ler için şunları söylemiş:

“ankara’da doğdum. ilk hatırladığım mekan, iki katlı, iki katı biraz karanlıkça küçük bir ev. ve bu evde ilk zehirlenme…
babam harita binbaşısıydı. çalışkan bir adamdı, çok iyi bir hattattı. ankara’nın latin alfabesi ile ilk sokak levhalarını, geceler boyu çalışarak ilk o yazmıştı. ölümünden on-onbeş gün öncesine kadar çalıştı ve her akşam içti rakısını… seksen yaşını aşmıştı öldüğünde… istanbul’a göçtük…

ilkokula orada başladım. ‘hırka-i serif ilkokulu’ ya da ’19. ilkmektep’…
müziğe ilk yakınlığım alaturkayla olmadı. oysa babam ut, ölen büyük ablam keman, küçük ablam her türlü telli sazı çalardı. müzikle ilk yakınlaşmam necip celal antel’in tangolarıyla başlar. hüzünlü bir çocuktum. nedense hep ağlamaya hazır… dördüncü sınıftaydım. henüz kare’ye murabba, paralelkenar’a mütevaziyüladla, yamuk’a sibinmünharif, çarpma’ya darp, bölme’ye taksim diyorduk. bir yıl sonra, beşinci sınıfta değişti terimler. artık nakıs, eksi; mustatil, dikdörtgen olmuştu.

ilk aşkım, sarsıcı, hüzünlü, umarsız ilk aşkım o yıla rastlar. bir mahalle arkadaşımın dayısının kızı. onun da benden hoşlandığını sanmak istiyordum. ne var ki, tek yabanlık pantolonumun tam cebinin üstünde kolay kolay saklanamayan bir yırtık vardı…

asker okullarında hiç mutlu olmadım. genellikle yatılı okullarda mutlu olan çocuk yoktur sanıyorum. başkalarının, hatta somut başkalarının da değil de, hiç kavrayamadığım bir otoritenin belirlediği ve çoğu zaman saçma bulduğumuz bir şeyler yaşamak…

ilk şiirim 1947 yılında yedigün dergisinde yayımlandı. çok önemsemedim. heyecanlanmadım. o derginin şiir beğenisinin üst düzeyde olmadığı duygusu vardı içimde. bir inat sorunuydu benimki. sonraları, küçücük kaynak dergisi ile inatlaşmaya başladım. bir yıl sürdü. başardım…

1948 yılında kur’a usulü tayinle pasof’a gittim. yirmi bir yaşında, evli ve bir çocuklu olarak. pasof’a varışımızın ertesi günü, ilk maaşımı, işe geç başladığım için alamadım ve ilk kez borçlandım. bakkala gidip kurufasulye almak istedim… yoktu kurufasulye veya benzeri yiyecekler. böylesi kıyı köşe yörelerde, herkesin kışlık yiyeceğini yaz ortalarında edindiğini öğrendim…

galiba ilk’ler değil önemli olan. koşullar. bir yaşta herkes dünyayı kendine göre görür, kendine göre yorumlar. bu gördüğü, kurduğu, yorumladığı, genellikle doğrudur, yaratılışı doğrultusundadır…
‘her şeyden biraz kalır’ diyor bir italyan atasözü. en inandığım doğrulardan biri. söylemeden edemeyeceğim bir doğru da şu: aşk söz konusu olduğunda, ikinci de, üçüncü de, sonuncu da ilk’tir.”

(turgut uyar, temmuz 1979)

Reklamlar

De ki işte:

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s