Cemal – Süveyda Ölüdeniz

Ben deli değilim.Benden başka herkes deli olduğu için beni deli zannediyorlar.İnsanın kendi olabileceği tek yer akıl hastanesidir.Sanırdım..Yanılmışım.Delirmeye bile hakkınız yok burada.Tımarhane,delirme hakkının kutsandığı mabet değil midir? Değilmiş.İnsan tımarhanede bile delirme hakkını elde edemiyorsa ölsün daha iyi.Eektroşoklar tersini söylüyor bunun. Hasta bakıcının suratını görmem elektroşoka girmeme yetiyor da artıyor bile.Şehir cereyanlarını boşa harcamayınz efendim..

Hayatım boyunca kendim olabileceğim bir yer aradım. Bu yer bazen bir insanın yüzü oldu.Bazen sevdiğim bir kitapta altını çizdiğim bir cümle.Bazen ölüler gibi haftalarca susmanın saltanatnı yaşamak. Bazen de denizin köpürdeyen mavi kaosunu eritmekti gözlerimde.Ama yetmedi.Sonuna kadar kendım olmak istedim.Evreni kanatmak pahasına.Sanatı denedim..Otoriteye karşı çıkanların birbirlerine karşı imgelerle iktidar olma çabası..Polis oldum efendim..Daha saygın.İnsanın kendi olabileceği tek yer gece ve kalbidir dedim..Ama insanın ruhuna bu izinsiz girişleri yok mu beni delirtiyor.”Sevgilim beni ne kadar seviyorsun“lar, “Felsefe yapma aşka gel kendine gelirsin“ler, “İnsanları olduğu gibi kabul et mutlu olursun“lar.Ve bunun gibi.İnsanları olduğu gibi kabul edersem, bu savaşları, bu gizli sömürüyü,bu öldürücü şiirsizliği de kabul etmiş olmaz mıyım? Bu hem İsa’ya,hem Edip Cansever’e,hem kendime, yenı doğan çocuklara ve gökyüzüne ihanet etmek olmaz mı?

Hepimiz deliyiz.Akıllı taklidi yapmayı bıraktığımız anda tımarhaneye kapatılırız.Bense akıllı taklidi yapmaktan bıktım.Normal olmaya çalışmak deli olmaya çalışmaktan daha zor. Beni kimin delirttiğiini gerçekten merak ediyorum. Babam olabilir diyorum.Lise2de derste beni kuşumla oynarken yakalayan son Osmanlı Padışahı tarihçi 4. Ali Bey de olabilir.Aşk inlemelerimi sürekli reddeden Aysel de olabilir beni delirten.Kısacası beni insanlar delirtti diyebilirim.Benı insanların çıldırtmasındansa gökyüzünün çıldırtmasını isterdim.Karanlık yağmurun,müziğin.Beni çıldırtma hakkını insanlardan geri almalıyım.

Beni buraya kapattıran son çılgınlığımı anlatacağım..İntihar fikri yine tanrım olmuştu.Aynadaki yüzüme tükürüp silahımı aldım.Ve mahallemizdeki büyük Çukurca Camiine gittim.Caminin tavanına ıkı el ateş edip namazı böldüm.Gerginlik caminin duvarlarını patlatacak kadar büyüktü.Fazla vaktinizi almayacağım. Haklı olarak aşırı öfkelenip üzerime saldıran birini bacağından vurup sükuneti sağladım.Ve Perulu şair Cesar Mendoza’nın Acı Çekene Saygı şiirini okumaya başladım.Tanrıyla aynı fikirde değilim.İntihar edenlerin cehenneme gideceği konusunda.Kainatın yaratılışına katılmaktan bıktığımda ruhum,intihar edeceğim ben de.Denenmemiş bir yolla.Ben ateist değilim.Babasıymış gibi,tanrıya küsen bir çocuğum.Eğer tanrı ıntıhar edenlerı ve Nietzsche yi cehenneme gonderırse cehennemde yanmayı tercih ederim ben de.Ben tanrı olsam peygamberler gondermez,dırekt konusurdum ınsanlarla.Ben tanrı olsam ıntıhar ederdim.İnsanlarla bırlıkte acı çekmeyı oğrenemediğim için.Sesszlik ağır bı kaya gbı hepimizın ustune çokmştu.O sırada cemaatten yaşlı bır adam bana doğru yurumeye başladı. “Dur” dedım “dur!”. Dınlemedi..Allahın kendın olduğunu anlayıncaya kadar hep acı çekeceksın dedi usulca.Bu sozler dıkenlı bı çalı gibi saplanmıştı içime.Ama acıtmıyorlardı.Sonrası..Burdaym işte.Dışardayken bır soz vermiştim kendime.”Onlar ne yaparsa ben tersını yapacağım” diye. Onlar sanattan mı nefret edıyor? Ben ınadına Mozart dinleyeceğim ,ölü yazarlarla dostluk kuracağım.Sonbaharı ve seven ı ızleyeceğim. Sonuç: İnsanın tanrıya ınancını kaybetmesınden daha kotu bır sey varsa, o da ınsanın ınsanlığa olan ınancını kaybetmesıdır.Sız ınsansanız ben ınsan olmayı reddedıyorum.Delı olmam güllerle bırlıkte açmama,zamanın dışında taşmama engel değil.Burada delılerın soz soyleme özgurlüğünden bol bol yararlanıyorum.Geçen gun bağırmaya başladım.”Deliliğinı topluma kabul ettırebilene dahı derler.Ben ettıremedm tımarhanedeyim.” Gulduler..”Deliliğnız sızı ozgurleştiremıyorsa hala akıllısınız demektir.” dedim. Gulduler.. Şehır cereyanına bağladılar benı.Gulduler..Zaman geçtı.”Aklın fazlası cehennem” dedim. Güldüler..Artık çıplakken hiç bir şey söylemiyor ınsan.Kişiliklerim birbirleriyle yaşamayı oğrendı.Gıdecek başka bır bedenlerı olmadığnı da anladılar sonunda.Burdan çıkmama az kaldı.Geçende kendı kendıme “Cemal” dedım “Cemal!”.İsmım Cemal bu arada.”Hayatı guzelleştırmek ıstıyorsan dunyanın en tehlıkelı şeyını sevmeyı oğrenmelısın..İnsanı.Buna kendını sevmeyı oğrenmekle başlayablırsın.”Hak verdım Cemal’e. Guzel konusuyordu. İnandım ona.Yeryuzunde ınsanlar tarafından kanatılmamş hiç bı sozcuk olmadığını bilsem de,dunyaya aşık olmayı yenıden deneyeceğim.Cemal’e borcumu odeyeceğim.Az kaldı.. Bekleyin.

Süveyda Ölüdeniz

Reklamlar

De ki işte:

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s